Γλυφάδα: Η περιπετειώδης βόλτα ενός γονιού με τον «πρίγκιπα» του

• Πως η αναλγησία, η παραβατικότητα και η έλλειψη παιδείας κάνουν απροσπέλαστη τη Γλυφάδα στα ΑμεΑ

H βόλτα ενός οικογενειάρχη Γλυφαδιώτη τις ημέρες των εορτών στο κέντρο της Γλυφάδας έγινε viral (δημοφιλής) στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και όχι άδικα. Ο κ. Ιωάννης Γλυκός αποφάσισε να γράψει για την εμπειρία του αυτή στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook και κατάφερε τουλάχιστον διαδικτυακά (θα εξηγήσουμε σε λίγο το γιατί) να συγκινήσει και να ευαισθητοποιήσει χιλιάδες συμπολίτες μας. Η περιγραφή και καταγραφή του περιστατικού που βίωσε το απόγευμα της 28ης Δεκεμβρίου 2018 κατάφερε να συγκεντρώσει δεκάδες χιλιάδες like και κοινοποιήσεις (16.000 Like και 9.000 κοινοποιήσεις). Έκανε έτσι τη Γλυφάδα γνωστή σε πάρα πολλούς αλλά για άσχημο λόγο. Βέβαια παραμένει λυπηρό ότι παρά την έκταση που πήρε το θέμα, την αμέσως επόμενη ημέρα αλλά και κάθε επόμενη ημέρα το σκηνικό αυτό με την κατάληψη θέσεων ΑμεΑ και κλεισίματος ραμπών και διαβάσεων ήταν στον ίδιο υπερθετικό βαθμό κάνοντας την πόλη απροσπέλαστη για τα άτομα με αναπηρίες και τους συγγενείς αυτών. Να σημειώσουμε επίσης ότι ο Δήμαρχος στον προσωπικό του λογαριασμό στο twitter σχολίασε «Είναι ντροπή να συμβαίνουν τέτοια περιστατικά. Η δημοτική μας αστυνομία με μόλις 13 άτομα προσωπικό είναι φυσικά αδύνατο να βρίσκεται σε κάθε σημείο, κάθε στιγμή. Όλοι μαζί οφείλουμε να αποδοκιμάζουμε και να απομονώνουμε τέτοιες αντικοινωνικές συμπεριφορές. Εμείς να συμπληρώσουμε ότι η δημοτική αρχή μπορεί να λάβει κάποια επιπλέον μέτρα που θα επιβάλουν πρόστιμα αλλά και που θα λειτουργούν προληπτικά για να καταστείλουμε αυτά τα φαινόμενα που οφείλονται κυρίως στην έλλειψη παιδείας. Θα μπορούσε για παράδειγμα να τοποθετήσει κολονάκια στα όρια των θέσεων ΑμεΑ για να μην τις καταπατά ο καθένας που παρκάρει πλησίον – πάνω σε αυτές. Θα μπορούσε επίσης να έχει μια ανοιχτή γραμμή με τους κατόχους θέσεων ΑμεΑ και οποιαδήποτε κλίση γίνεται για καταγγελία παράνομης στάθμευσης σε θέση ΑμεΑ να σπεύδει άμεσα η δημοτική αστυνομία και να γράφει. Αν γνωρίζει ο παραβάτης ότι θα πληρώσει το αντίτιμο θα το σκεφτεί την επόμενη φορά για να καταλάβει μια τέτοια θέση. Και πολλά άλλα που δεν είναι της παρούσης. Σας παραθέτουμε αυτούσιο το κείμενο του κ. Ιωάννη Γλυκού.

«Σήμερα πήρα τον Δημήτρη, τον Σπύρο τον γιο μου αλλά και τον ανιψιό μου τον Σπύρο να πάμε Γλυφάδα για βόλτα και μεσημεριανό. Φτάσαμε στον Αγ. Κωνσταντίνο και βλέπω δεξιά την μια από τις δύο θέσεις παρκινγκ ΑμΕΑ ελεύθερη οπότε στρίβω και κατευθύνομαι εκεί. Μπροστά μου κόκκινο Nissan με ζευγάρι ηλικιωμένων ψάχνουν παρκινγκ και φυσικά μπαίνουν στην θέση ΑμΕΑ χωρίς δεύτερη σκέψη. Σταματάω από πίσω κατεβαίνω και χτυπάω το τζάμι ήρεμα και αφού το κατεβάζει, ρωτάω ευγενικά:

  • είστε ΑμΕΑ;
  • «ναι είμαστε»
    μου λέει με ύφος ξινισμένο μέχρι εκεί που δεν παίρνει και της απαντώ αμέσως:
  • παρακαλώ τοποθετείτε την κάρτα σας στο παρμπρίζ;
  • ποιά κάρτα;
    με ρωτάει και καταλαβαίνω ότι έμπλεξα.
  • πάντως όχι της τράπεζας,
    συνεχίζω και της εξηγώ ότι έχω στο αυτοκίνητο άτομο με αναπηρία οπότε πρέπει να φύγει. «Στραβώνει» πολύ και μου λέει «καλά που σε έπιασε ο πόνος» και η πίεση μου πάει στο 200 οπότε της λέω με πολύ ένταση χωρίς να υψώσω φωνή, «σέβομαι τα άσπρα μαλλιά και των δύο σας αλλά η αστυνομία είναι από πίσω και σας δίνω 2 λεπτά για να φύγετε» . Στο μεταξύ ο αστυνομικός, επειδή έχω κλείσει τον δρόμο έξω από το Mark’s & Spencer έρχεται και του εξηγώ. Το ζευγάρι αποχωρεί με συνοπτικές διαδικασίες και ο αστυνομικός κόβει κλήση στο διπλανό από εμένα αυτοκίνητο, επίσης παρκαρισμένο σε θέση ΑμΕΑ και ξεβιδώνει πινακίδες. Εξηγώ στον ανιψιό μου που είναι μικρότερος γιατί έκανα όλο αυτόν τον ντόρο και γιατί είναι λάθος να μην σεβόμαστε την ένδειξη ΑμΕΑ στα παρκινγκ ή τις διαβάσεις και τις ράμπες.
    Παίρνω τα παιδιά και ξεκινάμε την βόλτα μας. Την κάνουμε και περνάμε ωραία ενώ περπατώντας καταλήγουμε στην Γιαννιτσοπούλου και αποφασίζουμε να φάμε burger στο Brother’s in law όπου επίσης περνάμε πολύ καλά και απολαμβάνουμε το φαγητό μας, ενώ έρχονται και οι γονείς του ανιψιού μου όποτε προτείνω να πάω με τον Δημήτρη να φέρουμε από τον Αγ. Κωνσταντίνο το αυτοκίνητο μέχρι να φάνε και να φύγουμε. Ξεκινάω και κατεβαίνω την Γιαννιτσοπούλου και στα Starbucks έχω ήδη βγει δρόμο γιατί έχουν κλείσει τα πεζοδρόμια αλλά ακριβώς στην γωνία με Κύπρου ξαναμπαίνω και πάω να περάσω απέναντι.
    Ακριβώς εκεί παρκαρισμένο με αλαρμ λευκό audi που κλείνει την ράμπα και διάβαση αλλά και αυτοκίνητα διπλοπαρκαρισμένα οπότε ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ.
    Είναι κάτι στιγμές που απλά σου στρίβει, απλά λες ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ και αυτή ήταν μια τέτοια στιγμή. Κάθισα μπροστά στην ράμπα με τα πόδια του Δημήτρη από το αμαξίδιο να ακουμπάνε την πόρτα του συνοδηγού και αποφάσισα να περιμένω μέχρι να έρθει, όσο χρόνο και να έκανε. Η ώρα 15:24 και είχα 2 ώρες μπροστά μου.
    Ένα ζευγάρι αντιλαμβάνεται τι έχει συμβεί και έρχονται με ρωτάνε αν μπορούν να βοηθήσουν. Τους απαντώ ότι θα μπορούσα να βρω μια διέξοδο αλλά δεν θέλω! Θέλω ο γιος μου και όλα τα άτομα με αναπηρία αλλά και οι γονείς με τα καρότσια να μην κάνουν ειδικούς ελιγμούς απλά για να περάσουν απέναντι. Συμφωνούν και μένουν μαζί μου ενώ ακούν την συζήτηση άλλο ένα ζευγάρι με τα παιδιά τους και αποφασίζουν να μείνουν και αυτοί και στην παρέα προστίθεται ένας κύριος που καλεί αμέσως την αστυνομία και ένας ακόμα. Τους ευχαριστούμε σαν οικογένεια όλους. Μου ανέβηκαν δάκρυα στα μάτια από την υποστήριξη.
    Περνάνε δέκα λεπτά και είμαστε εκεί ακίνητοι εγώ και ο Δημήτρης ενώ περνάνε εκατοντάδες άτομα που αντιλαμβάνονται και είτε λένε κάτι ή κουνάνε συγκαταβατικά το κεφάλι τους. Στα 20 λεπτά βλέπω απέναντι άλλα 5-6 άτομα να κοιτάνε να σχολιάζουν και να μην φεύγουν, είμαστε πλέον καμμία 10αρια και εκείνη την στιγμή έρχονται χωρίς να τους έχω πει τίποτα ο κουνιάδος μου με την γυναίκα του και ο Σπύρος ο γιος μου με τον Σπύρο τον ανηψιό μου. Γινόμαστε 15..ενώ έχει περάσει μισή ώρα που είμαστε ακίνητοι και περιμένουμε. Έχουμε καλέσει την αστυνομία άλλες δύο φορές χωρίς αποτέλεσμα..
    Ακούω σχόλια του τύπου «να του σπάσουμε τους καθρέφτες» ή «να το αναποδογυρίσουμε» και «θαυμάζω την ηρεμία σου» αλλά μέσα μου βράζω. Δεν έχω αφήσει το χέρι του Δημήτρη ούτε δευτερόλεπτο μια και κάθε τέτοια «μάχη» την δίνουμε όλοι μαζί σαν οικογένεια και την δίνουμε για τον πρίγκιπα αλλά και για όλα τα άτομα με αναπηρία που σε αυτό το απόλυτο κράτος-μπορδέλο δεν είναι αποδέκτες στοιχειώδη σεβασμού από το κράτος αλλά δυστυχώς και από πολλούς, πάρα πολλούς συμπολίτες.
    Βλέποντας τον κόσμο γύρω μου και την οργή που έχει συσσωρευτεί έχω πραγματικά «φορτώσει» συναισθηματικά και κάπου εκεί στα 45 λεπτά βλέπω έναν νεαρό στα 28-30 να κοιτά και να έρχεται ανήσυχος τρέχοντας.
    Πλησιάζει πατά το κουμπί, ανοίγει την πόρτα μου λέει «συγνώμη» και πάει να μπει στο αυτοκίνητο.
    Του ζήτησα ήρεμα να με κοιτάξει και να μου πει αν θεωρεί ότι με μια συγνώμη όλα είναι καλά αλλά πριν προλάβει να μου απαντήσει ένας από πίσω του φωνάζει κάτι πολύ έντονα ενώ ο Νίκος δεν τον αφήνει να φύγει. Τον ξαναρωτάω και μου απαντάει:
  • «είπα συγνώμη τι άλλο να κάνω, έχω αργήσει πρέπει να φύγω»
    και πάει να μπει στο αυτοκίνητο.
    Πέφτει τρελό κράξιμο και έχουν μαζευτεί πολλοί άνθρωποι την στιγμή που όλη η φόρτιση μου έσκασε σαν βόμβα επάνω του.. «βιάζομαι πρέπει να φύγω» ενώ εμείς είμαστε ακίνητοι 45 λεπτά εξ αιτίας του και μαζί μας όλος αυτός ο κόσμος…
    Ειπώθηκαν πολλά και έγιναν πολλά μέχρι που τελείωσε η όλη φάση. Ο νεαρός Έλληνας από Αμερική έλεγε απίστευτα προσβλητικές βλακείες και λίγο έλειψε να τον χτυπήσω. Κρατήθηκα δεν λύνονται έτσι τα προβλήματα και δεν αρέσουν και στον πρίγκιπα οι φασαρίες. Γίνανε όμως και άλλα κωμικοτραγικά όπως την ώρα που του φώναζα μπήκε στην μέση ο γνωστός «Έλληνάρας» που μόλις έχει εμφανιστεί και δεν ξέρει τι έχει προηγηθεί για να μου πει ότι «χάνω το δίκιο μου επειδή φώναξα και έβρισα (δεν είχα βρίσει μέχρι εκείνη την στιγμή), ή ότι εμφανίστηκε μια φίλη του νεαρού ακόμα πιο νεαρά η οποία αφού είπε την εξυπνάδα της και ενώ άλλοι πριν από εμένα της είπαν να μην ανακατεύεται, συνέχισε και όταν της μίλησα λίγο πιο έντονα γύρισε και πέταξε την κορυφαία ατάκα, «δεν μπορώ να καταλάβω τόση κακία» επειδή επιμείναμε να έρθει η αστυνομία να του πάρει τις πινακίδες. Αποκορύφωμα η άφιξη του νταή και φυσικά μοναδικής ευφυΐας «ξαδέρφου» ο οποίος γεμάτος μαγκιά και ύφος ενώ πάω να του μιλήσω μου λέει «εσύ ποιος είσαι και ανακατεύεσαι;» και μπαίνει στο αμάξι να φύγει. Μπήκα μπροστά ακουμπώντας το καπό και του ζήτησα να ξεκινήσει…
    Ο νεαρός έχει πλέον αντιληφθεί το λάθος του, και το αρχικό και το της αντίδρασης και παρεμβαίνει. Έρχεται κοντά και μου εξηγεί ότι τα ελληνικά του δεν είναι καλά και ίσως είπε τα λάθος πράγματα ενώ αρχίζει και μου μιλάει στα αγγλικά. Η αστυνομία πουθενά και είμαι «στα κόκκινα»..
    Πρέπει να φύγω..για το καλό όλων και κυρίως για να μην με δουν τα παιδιά σε άλλη κατάσταση και λάβουν λάθος μηνύματα. Το να φύγω με πονάει και με πιάνουν τα κλάματα αλλά ήξερα ότι έπρεπε να φύγω, εκείνη την στιγμή χωρίς καθυστέρηση.
    Του εύχομαι καλή χρονιά και παίρνω τον Δημήτρη και περνάμε απέναντι..ένας κύριος που ήταν εκεί μου λέει «δεν έπρεπε να φύγεις» και με παίρνει το παράπονο οπότε μια μια κοπέλα που ήταν όλη την ώρα εκεί με αγκαλιάζει στον ώμο και μου λέει «καταλαβαίνω ή προσπαθώ καλή χρονιά».. Φωνάζω στον Νίκο ότι φεύγω και ένα ευχαριστώ σε όσους κάθισαν μαζί μας..
    Ο Δημήτρης έχει ραντεβού με μια φίλη του και πρέπει να βιαστούμε..είμαι χάλια αλλά γελάμε γιατί είναι χαρούμενος που θα πάει για καφέ..φτάνουμε στο αυτοκίνητο και η αστυνομία γράφει τον διπλανό μου 5 ώρες μετά γιατί είναι παρκαρισμένος σε θέση ΑμΕΑ…σκέφτομαι ξανά ότι θέλω να φύγω, θέλω να μας πάρω και να φύγω..

Τα έγραψα όλα μα όλα για να περάσουν ίσως κάποια μηνύματα.
Μην παρκάρετε σε ράμπες και διαβάσεις πρόσβασης των ΑμΕΑ. Μην κλείνετε τα πεζοδρόμια. Μην παρκάρετε σε θέσεις ΑμΕΑ. Αφήστε εμάς τις οικογένειες, τους συνοδούς αλλά σκεφτείτε τα ίδια τα άτομα και τον εαυτό σας γιατί είμαστε όλοι εν δυνάμει άτομα με αναπηρία, σε μια κακή στιγμή..η συνείδηση μας είναι η πρόσβαση τους στην καθημερινότητα, στην ζωή, στην συμμετοχή και όχι στον αποκλεισμό..

Καλή Χρονιά με υγεία σε όλους σας και την αγάπη μας σε όλους τους «πρίγκιπες και τις πριγκίπισσες» αλλά και στις οικογένειες τους. Να μιλάμε, να διαμαρτυρόμαστε και να δημοσιοποιούμε για να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα για τα παιδιά μας, για τους ανθρώπους μας, για τους συμπολίτες μας μιας διαφορετικής ομάδας…»

[Δημοσιεύτηκε στον ΠΑΛΜΟ της Γλυφάδας, 5 Ιανουαρίου 2019]